බකන්නිලා කාව්‍ය මණ්ඩපය

හිත රිදුණු හැම තැනම මල් පිපුණා නුඹ හැරගිය පාරේ පිනි වැටුණා තවත් කඳුළකට ඉඩක් නෑ නෙතේ මම මාවම සොයාගෙන ආවා...

වැස්ස වැටෙන හැන්දෑවක තනියම පාර අයිනෙ කෝපි කෝප්පයක් බොනකොට නුඹෙ මතකය දුම් දමයි හෙමිහිට තවමත් මම මඟ බලා හිඳිමි නුඹ එනතුරු...

සුළඟටත් රිදෙයි නුඹෙ නම කියනකොට වැස්සටත් ලැජ්ජයි නුඹෙ කඳුළු දකිනකොට යන්න ගියත් යළි නොඑන ගමන් මඟක මතකය තවම මගෙ පපුවට බරයි හිත... ආයෙමත් දවසක හමුවුණත් මඟ තොටක නොදන්නා සේ මඟහැර යන්න නුඹ මට ඇස් දෙකෙන් කියවෙන කතාවක් තියෙනවා තවමත් මම නුඹට ආදරෙයි කියලා...

හිරු කිරණක් වැටෙනකොට පිනි බිඳක් මතට දිළිසෙයි සිනහවක් තනිකම මකා දමා ජීවිතය කියන්නේ නව මඟක් සොයා යළිත් හුස්ම ගන්නට පටන්ගන්නා තැනක්...

කළු පැහැති අහසක තාරකාවක් සොයා ඇවිද ගියෙමි මම රෑ මැදියම නිහඬවම වේදනාවටත් වඩා හුරු පුරුදු දෙයක් මේ ලෝකෙ තියෙනවද හදවත රිදවනා... තනිවීම කියන්නේ පාළුවක් නෙවෙයි තමන්ව තමන්ටම මුණගැහෙන තැනක් දොරගුළු දමාගෙන අඬන හදවතට ආලෝකය ලැබෙන්නෙ අන්න එතනින්...

නුඹට නොකී කතා දහසක් මගෙ හිතේ නිදන්ව ඇත තාමත් සඳට කීවෙමි ඒ රහස් ටික සඳත් හැඬුවා මා සමඟ රෑක... ආදරය කියන්නේ හිමිවීම නම් අප අතර තිබුණේ වෙන කුමක්ද? අහිමි වුවත් හැම භවයකදීම නුඹ මගේ ලස්සනම හීනයයි...

ජනේලයෙන් එපිට බලනා විටදි වැස්ස අරන් එන්නෙ නුඹෙ සුවඳයි කවදාවත් නොකියූ කවියක් තෙමි තෙමී පාර අයිනෙ හඬයි...

පොතක පිටු අතරේ වියළී ගිය මලක් නුඹ මට තබා ගිය මතකයක සළකුණක් කාලයේ දූවිල්ල වැසී ගියත් හෙමිහිට තවම සුවඳයි ඒ මතකය හදවතට...

අඳුරු කාමරයේ කවුළුව හැරදමා හිත හෙව්වේ තනිවූ තරුවක් රෑ තිස්සේ නිදිවරනා නෙත් යුගට නුඹ ගෙනාවේ කඳුළු වැලක්... පාළු නිහැඬියාව බිඳලන්නට කවියක් ලියමි මා නුඹ නමින් ආයෙමත් දවසක එනු මැනවි සොඳුරු වසන්තයක් අරගෙන...